Alexandra vertrokken uit Marmaris

Na een verblijf van 2 jaar in Yat Marina in Marmaris is Alexandra nu onderweg vanuit Turkije terug naar Nederland.
Volg de vorderingen van onze tocht op www.winlink.org, zoek de recente positie van ons schip met call-sign: PE1SAJ.

Marmaris in Turkije

Langs de Turkse zuidkust met hoge bergen zijn volop baaien om heerlijk te zwemmen of 's avonds een mooi ankerplekje te vinden. In veel gevallen tref je ook minstens een restaurantje aan zoals in Ciftlik op het Marmaris peninsula. De Turkse uitbaters zijn zeer behulpzaam met het aanpakken van de lijnen, water en electriciteit en het is gezellig en lekker om 's avonds in het familierestaurant een gerecht van de menukaart te kiezen. Hier ontmoeten we de eerste Nederlandse zeilers die hun basis in Turkije hebben en we horen al snel dat de Marmaris Yacht Marina een ideale jachthaven annex werf is met alle faciliteiten voor zowel boot als bemanning.

9 Juni meren we af tussen een keur aan met name Duitse, Engelse, Franse en Nederlandse jachten en na een eerste orientatie van de marina en de omgeving w.o. de stad Marmaris zelf, bereiden we ons voor op ons vertrek op 29 juni naar Nederland. De boot blijft (voorlopig) achter in Turkije en we sluiten een periode af van 12 jaar leven, werken en zeilen aan boord 'Alexandra'.

Diaserie Marmaris

Kaş in Turkije

De oversteek van Cyprus naar Turkije doen we in 36 uur (2 dagen en 1 nacht) en we zien al van ver de hoge bergen die de zuidkust van Turkije vormen. In Kaş treffen we opnieuw een bijzonder aardige vissershaven waar met smart gewacht wordt op het afbouwen van een nieuwe marina aan de andere kant van het stadje. Het is een komen en gaan van 'gület's', fraaie houten zeil/motorboten waarmee je langs de kust van Turkije een tocht van een aantal dagen kunt maken. Er is momenteel eigenlijk nauwelijks plek voor 'gewone' jachten om af te meren en het stadje te bezoeken. Maar we hebben geluk en de havenmeester helpt ons met het afmeren van 'Alexandra' waarbij we ons anker in het midden van de haven moeten laten vallen en dan achteruit met de 'kont' naar de kade varen om daar de achterlijnen vast te zetten. We kunnen onze aluminium loopplank weer tevoorschijn halen en dan is het vrij eenvoudig aan de kant komen.

Kaş is een leuk plaatsje met pleinen, gezellige straatjes en heel veel winkeltjes en restaurantjes. 's Avonds her en der live muziek en we komen dan ook snel in Turkse sferen. Vlak bij de stad is een oud amphitheater dat er zeer goed uitziet en we boffen dat er juist dat weekend een musical wordt opgevoerd. Helaas in het Turks zodat we het verhaal niet geheel kunnen volgen, maar met leuke liedjes en mooie kostuums, en je kijkt over het toneel heen naar de zee en de sterren die steeds helderder gaan schijnen. Mooie ervaring.

Diaserie Kaş

Cyprus

De eerste stop in de Middellandse Zee is het stadje Pafos op het eiland Cyprus. We passen nog precies in de kleine vissershaven en worden verrast door de vele toeristen die hier dagelijks een kijkje bij de boten komen nemen. Het is ook niet heel vervelend om op een terras neer te strijken en te genieten van het kleurige uitzicht. En voor wie een souvenir mee naar huis wil nemen, is er een ruime keus aan winkeltjes. Ook ontdekken we veel historie in Pafos: het fort in de haven zelf en de archeologische vindplaats van een aantal huizen van rijke Cyprioten van zo'n 2000 jaar geleden. Met name de vloeren zijn bewaard gebleven en tonen kleurrijke mozaieken van zowel fantasie patronen als met afbeeldingen uit de Griekse mythologie.

Diaserie Cyprus

Suez kanaal

De laatste mijlen voor het kanaal varen we langs de indrukwekkende bergketen van het Sinai peninsula. Voor de kust veel olieplatforms en boortorens met de nodige activiteit van motor- en sleepboten. In Suez varen we naar de ankerplaats voor jachten om de papieren voor doorvaart van het Kanaal in orde te maken (en te betalen). We krijgen een 'pilot', een gids aan boord en de eerste helft van het Suez kanaal valt ons wat tegen: we varen langs opgeworpen zandduinen waar om de zoveel km pontonbruggen klaarliggen om in geval van oorlog(sdreiging) mannen en materieel doorgang over het Kanaal te geven. Aan het eind van de eerste dag bereiken we Ismailia, een verplichte stop voor jachten. Het blijkt een aardige plaats te zijn en we blijven hier een aantal dagen o.a. om een bezoek aan Cairo en de pyramides van Giza te brengen.

Het tweede deel van de tocht biedt meer afwisseling op de kant. We begrijpen van de 'pilot' dat er totaal zeven controleposten langs het Kanaal staan waar de pilots zich moeten melden. En we zien opnieuw volop uitkijktorens van het leger. Maar ook af en toe een plaatsje en diverse ponten om passagiers het Kanaal over te zetten. Indrukwekkend blijven de grote containerschepen en tankers die ons tegemoet komen danwel ons oplopen. Het Suez kanaal is echter te smal om grote schepen elkaar te laten passeren, dus er is een strak vaarschema voor de grote vaart in convooien. Op een van de meren onderweg of via een parallel kanaal passeren de convooien van noord en zuid elkaar.

Port Said aan het eind van het Kanaal is een grote en drukke havenstad waar veel schepen liggen afgemeerd en ponten en ferries door de haven scheuren. Eenmaal uit de drukte en de vaarroutes liggen de Rode Zee en Egypte achter ons en zien we voor het eerst de zon ondergaan in de Middellandse Zee.

Diaserie Suez

Cairo en de piramides van Giza

De boot laten we achter in de marina van Ismailia, halverwege het Suez kanaal, en het is stralend weer als we de piramides van Giza, een voorstad van Cairo, zien. Het zijn indrukwekkende bouwwerken die er al zo'n 4000 jaar staan en als graf en herdenkingsmonument dienen voor de diverse farao's. Nog altijd melden zich dagelijks duizenden toeristen uit alle landen van de wereld. Groots en geheimzinnig is de sphinx, een meer dan levensgroot standbeeld van een mannelijk hoofd (of is het vrouwelijk?) op een leeuwenlichaam. Vermoed wordt dat het het hoofd van de toen regerende farao is en het lichaam van de leeuw symboliseert zijn buitenmenselijke krachten. Maar intrigerend is de sphinx nog steeds.

Het Egyptisch museum in Cairo werd in 1835 opgericht om het leegroven van de archeologische vindplaatsen te voorkomen en orde aan te brengen in de waardevolle vondsten en deze aan het publiek tentoon te stellen. Er is dus veel te zien en je wandelt tussen mummie's, sieraden, sarcofagen, eetkommen en ander snuisterijen die voornamelijk in de piramides en andere graven in Egypte gevonden zijn. Alles is redelijk naar tijdvak gerangschikt in de verschillende kamers van het museum. Hoogtepunt zijn nog steeds de rijkdommen uit het graf van Toetanchamon waaronder zijn puur gouden dodenmasker (de toet van Toet). Binnen mogen we geen foto's maken, maar het museum is aan de buitenkant gelukkig ook fotogeniek.

Diaserie Cairo

Luxor aan de Nijl

Vanuit Port Ghalib maken we een busreis naar Luxor aan de Nijl, het vroegere Thebe waar de rijke farao's voor lange tijd hun hof hebben gehouden en grootse en kostbare tempels hebben laten bouwen. Aan de oostzijde van de Nijl vinden we het Karnak tempel complex met heiligdommen, kapellen, pilaren en obelisken gewijd aan de goden van Thebe, tevens ter ere en meerdere glorie van de farao's. De Luxor tempel ligt midden in de moderne stad zelf, een sierlijk monument met indrukwekkende standbeelden en reliefs op de muren. 's Avonds gaan we terug naar de Karnak tempels voor een klank en beeld show waar we worden ingewijd in de geschiedenis van Thebe en de festiviteiten in de tempels: fraai aangelichte pilaren en dia's op de muren.

De Nijl speelt nog altijd een belangrijke rol in Luxor en Egypte als transport ader, bevloeiing van te bebouwen land en de tours met toeristen natuurlijk. De cruise schepen liggen drie dubbeldik langs de kades en ook de kleine zeilbootjes met spriettuig wachten dagelijks op passagiers. Speelt zich op de oostoever het leven in al haar facetten af, ook voor een prettig verloop van het leven na de dood werden door de farao's uitgebreide voorbereidingen getroffen, en wel op de westoever van de Nijl, daar waar de zon ondergaat en een nieuw leven te wachten staat. In het destijds onbewoonde land werden in de valleien van de zandheuvels gangen gegraven met zijgangen en -kamers waarin voorraad en rijkdom voor het leven na de dood werden geplaatst. De muren en plafonds werden met schitterende taferelen uitgehakt en beschilderd evenals de kamer met tombe voor de kist aan het eind van de gangen. Veel graven zijn inmiddels 'gevonden', uitgegraven en gerestaureerd zodat we daar ook nu nog een beeld van kunnen krijgen in de 'Valley of the Kings', het Dal van de Koningen.

Aan de voet van indrukwekkende ruwe kalkstenen kliffen die 300 m uit de woestijn omhoog klimmen ligt de herdenkingstempel van koningin Hatsheput (ca. 1470 BC). De tempel kleurt prachtig tegen de 'gouden' achtergrond van de klif waarvan de tempel ook gedeeltelijk gemaakt is. Vanaf hier is er een mooi uitzicht over het dal van de Nijl, de enige 5% van het land van Egypte dat geschikt is om te bebouwen. Daar vinden we een groene natuur en niet de dorre en droge woestijn zoals overal elders. Van de papyrusplant die eveneens langs de Nijl groeit, wordt nog altijd een ruw soort papier gemaakt, vervolgens veelal bedrukt met klassieke afbeeldingen. En albast is een natuursteen waarvan door handwerkslieden mooie vazen en schalen worden gemaakt.

Diaserie Luxor

Port Ghalib marina complex

De eerste haven langs de kust van Egypte is Port Ghalib. Dit is een super modern en nieuw appartementen complex met palmbomen, hotels, restaurants, een 'souks' met volop souvenir winkeltjes en een marina in aanbouw. De eerste superjachten liggen er al, de meeste van duikorganisaties die veelal all-in duikvakanties aanbieden. Het is voor het eerst na Maleisie dat we volop zoet water tot onze beschikking hebben en de boot krijgt dan ook een aantal uitgebreide sop- en spoelbeurten om het zand en stof weg te krijgen.

Het is een prettig verblijf hier en we hebben gezellige ontmoetingen met de andere 'yachties' die hier zijn. Ook maken we kennis met Diny en Peter van Eijk, Nederlanders, die hier op vakantie zijn om hun zoon Arjan en zijn vriend Florian te ontmoeten die op zeiljacht 'Pegasus' een bijzondere reis om de wereld maken. Ze treffen elkaar niet vanwege te veel noordelijke wind voor 'Pegasus'. Zie voor hun tocht https://www.speakersacademy.com/nl/spreker/florian-dirkse/

Diaserie PortGhalib

Eilanden, riffen en marsa's in Soedan

Het varen langs de kust van Soedan gaat prima in dagtochtjes met steeds een ander eiland, een ander rif of een andere marsa om in of achter te overnachten. We hebben echter ook regelmatig windkracht 6 vanuit het noorden en dan blijf je wat langer op je ankerplek liggen. In Sanganeb Rif kunnen we snorkelen en we vinden een gezonken schip waarop inmiddels mooie koralen groeien. De bakstenen vuurtoren aan de zuidkant van het rif is een opvallend bouwwerk en een baken voor de vrachtschepen die naar de haven van Port Sudan varen.

Een marsa (of sharm of khor) is een inham van de zee in het land, een soort lagune of binnenmeer met een vrij nauwe toegang tussen twee riffen door. Je kunt er mooi ankeren op vlak water, er is echter geen bescherming tegen de wind omdat het omliggende land, meestal woestijn hier, laag is. Maar wel heel bijzonder en zo zien we marsa Fijab, marsa Arakiya, khor El Marob (heel mooi en diep, je ligt hier midden in de woestijn) en marsa Umbeila, dicht bij de grens met Egypte. Marsa Umbeila is niet zo groot en we kunnen gemakkelijk met de dinghy aan de kant komen voor een wandeling over het strand, waar we ook een nomaden begraafplaats ontdekken, of een stuk de woestijn in. De verjaardag van een van de yachties wordt in een verlaten grot gevierd. 's Avonds komt een dugong (zeekoe) grazen op het gras in de baai en ook een schildpad zien we regelmatig rond zwemmen.

En dan is er het snorkelen en duiken op de rifjes die de toegang tot de marsa vormen: prachtig gekleurd koraal, mooie waaiers en volop kleine en grote soorten vis, een paradijs onder water, nog ietsje mooier ook dan het nabij gelegen Elba reef. We moeten echter verder en zeilen en motoren opnieuw een nachtje door naar het Dolphin Reef waar we bijna dagelijks kunnen zwemmen met een groep dolfijnen (heel bijzonder). En achter Abu Galawa liggen we zeer beschermd tegen de noordelijke winden en is het opnieuw heel mooi snorkelen en duiken.

Diaserie CoastSudan

Suakin in Soedan

In een paar dagtochten zijn we in Khor Nawarat in zuid Soedan, een groot rif met fraaie ankerplekjes, en dan volgt een mooie tocht langs de kust door het Shubuk kanaal om de (kleine) havenstad van Suakin te bereiken. De ankerplaats voor de jachten is naast de 'oude stad' en in het passeren van 'old Suakin' krijgen we de indruk dat er een aardbeving heeft plaats gevonden: een paar gehavende minaretten steken nog boven de puinhoop van gehavende huizen en gebouwjtes uit. Heel fotogeniek.

In het stadje Suakin zien de huizen er niet veel beter uit, hoewel hier toch heel wat mensen wonen. We wanen ons in het decor van een Arabische film: mannen lopen in witte lange jurken met daarover een mouwloos vest, de meeste dragen een tulband. Ook zien we wat vrouwen op straat, goed ingepakt, maar niet alleen in het zwart, er zijn ook rode en roze gewaden en zelfs dames in een omslagdoek met print. De mannen zitten op de veranda's van hun verwaarloosde huisjes of lopen in groepjes van twee of drie. Veel transport van goederen en ijzeren watertanks vindt per ezel met ezelskar plaats. Pas aan het eind van de hoofdstraat, voorbij de kleine en drukke markt, komen we op een parkeerterrein met werkplaatsen en eethuisjes, bussen, taxi's en tuk-tuk's. Maar wat verschrikkelijk jammer dat de inwoners ons niet toestaan foto's van ze te maken: ze beginnen al te schreeuwen en weg te lopen als we heel voorzichtig een camera in onze hand nemen, want ook wij worden uitgebreid bekeken natuurlijk.

Met een taxi gaan we naar de grotere havenstad Port Sudan, een tocht van een uur over een goede weg door de woestijn. Aanvankelijk nog wat wijkjes met houten en golfplaten hutjes, vaak in gezelschap van een iets 'luxer' moskeetje, maar ook hele gebieden met alleen zand en wat struiken, her en der een groepje kamelen of wat mensen met ezels. Soedan is een Afrikaans land met redelijk donkere mensen, maar ook met veel Arabische invloeden vanwege immigratie vanuit de Rode Zee. Op de markt in Port Sudan wordt veel aandacht aan de presentatie van de koopwaar besteed.

Diaserie Suakin>

Asmara in Eritrea

Eritrea betekent 'land aan de Rode Zee' en vanaf de havenstad Massawa is het met een locaal busje een ruim drie uur durende rit over een geasfalteerde weg met naarmate de hoogte toeneemt meer scherpe haarspeldbochten en achterom kijkend steeds indrukwekkender uitzichten. Na het derde en laatste 'checkpoint' waar onze locale visa gecontroleerd worden, rijden we op 2 km hoogte en onder een dikke stapel donkere wolken rond 5 uur 's middags de hoofdstad Asmara in. Wandelend door de stad op weg naar een pension valt op hoe schoon en netjes de straten zijn. Er lopen veel mensen buiten en veelal met lange broek, rok en een jack of trui aan. Het verschil in temperatuur met Massawa is 's avonds 15-20 graden en we ervaren de 15-20 graden Celsius als een verademing na de maanden met tropische temperaturen.

Eritrea is een kolonie van Italie geweest en van ca. 1850 tot 1940 onder invloed van de Italianen. Lopend over de hoofdstraat, een brede boulevard met aan beide zijden grote en dikke palmen, waan je je in het Rome van 1920-30. Mannen in pakken, soms met hoed, Art Deco gebouwen, terrassen waar je koffie en allerhande gebak kunt krijgen, winkels en Italiaanse restaurantjes met pasta, pizza, vis, etc. Het is 'little Roma' in Afrika en met Afrikaanse prijzen, heel goedkoop dus! En donkere mensen natuurlijk. Dagelijks vanaf 5 uur 's avonds flaneert de gehele stad langs deze hoofdstraat. Jongens verkopen sigaretten, kauwgum, tandenstokers, pakjes papieren zakdoekjes en munten met de kop van Mussolini ...

Er staat een prachtige kathedraal die we bezocht hebben, heel traditioneel, en ook de klokkentoren hebben we beklommen. Op de school naast de kathedraal was het juist speelkwartier en de kinderen lopen met jasschortje over hun eigen kleding, echt heel ouderwets katholiek en Italiaans!

Heel modern is een redelijk georganiseerde recycle 'junk yard', een verzamelplaats voor oud ijzer, oud hout, tonnen, vaten, blikken, etc. etc. met rondom heel veel werkplaatsjes waar mensen aan het timmeren, zagen, kloppen, lassen zijn. Uit olieblikken wordt de bodem gehaald en vervolgens worden er kleinere oliespuitjes van gemaakt. Ook zagen we 'nieuwe' oventjes, soeplepels, en bergen redelijk gesorteerde onderdelen, schroeven, bouten, staven ijzer, you name it. Een bruisende recycle markt waar we in Europa een voorbeeld aan kunnen nemen.

Zondag wordt met een stoomtrein over een traject gereden dat eveneens door de Italianen is aangelegd en een jaar of 10 geleden is gerestaureerd. Dat is een geweldige ervaring met prachtige uitzichten over valleien, dorpen, over de spoorweg zelf met een 20-tal tunnels en ook Italiaanse viaducten! Van 08.00 tot 13.00 uur. Onderweg moet er diverse malen gestopt worden om water en kolen aan te vullen en de passagiers krijgen Eritrea koffie op de traditionele manier gebrand, gemalen en gefilterd.

Diaserie Asmara

Rode Zee

In de vroege ochtend van 7 maart varen we door de Straat van Bab el Mandeb, de zuidelijke toegang tot de Rode Zee. Er staat een stevige wind van 20-25 knopen (kracht 6 Beaufort) uit zuidoost en we surfen al spoedig over de steeds hoger oplopende golven. De snelheid neemt toe naarmate de wind nog wat aantrekt en het is wel een spectaculair gebeuren, hoewel we teleurgesteld zijn dat de kleur van het water gewoon blauw blijft. Onze eerste ankerplaats vinden we achter een eiland in de baai van Assab, de vroegere haven van Eritrea. De wind blijft doorblazen en er staan te veel golven om met de dinghy het nieuwe continent te verkennen. De volgende dagen blijft het met dezelfde snelheid uit dezelfde richting waaien en we maken mooie afstanden met tussenstoppen achter voor de golven redelijk beschermde kapen en riffen, maar de wind horen we dag en nacht door het want gieren. We volgen de interessante kustlijn van zuid Eritrea met donkere heuvels, bedekt met een wit laagje zand, en een warme wind uit de woestijn daarachter.

Vrijdag 12 maart hangt er langs de kust als het ware een bruinrood gordijn en de wind wordt nog heter en droger. Langzaam zien we de bruinrode wolk op ons afkomen en voorbij trekken, het prikt een beetje op gezicht, armen en benen. Als de mist opgetrokken is, blijkt er op het dek, op de zeilen en overal op de Alexandra een lichtrode laag stof en fijn zand te zijn achter gebleven. Ook om ons heen op de golven is het stof neergedaald en we varen in een rode gloed, een echt rode Rode Zee. De havenstad Massawa in Eritrea heeft veel geleden van de oorlog met het buurland Ethiopie dat de gebieden aan de kust met toegangen tot de Rode Zee als deel van Ethiopie ziet in plaats van als zelfstandige staat met een eigen regering. Veel gebouwen zijn door geweerschoten wellicht onherstelbaar vernield.

Diaserie RedSea

Aden in Jemen

Voor het laatste traject van de Golf van Aden hebben we mooie wind en zo goed als geen scheepvaart op onze weg. We ankeren 26 februari voor de stad, precies op tijd om vanaf de diverse moskeeen de oproep voor het vrijdaggebed te horen. Aden is niet echt een schone stad, en dat geldt ook voor de haven waar grote zeeschepen hun containers lossen en opnieuw diesel innemen. Het zuiden van Jemen is een kolonie van Engeland geweest (Aden heeft een eigen 'Big Ben'), in het noorden hebben de Turken gezeten. Sinds de verzelfstandiging van de Republiek Jemen en het samengaan van noord en zuid in 1991 botert het niet tussen beide delen, als gevolg waarvan in 1994 grote onlusten zijn geweest en die dreiging is er nog regelmatig.

Een groot deel van de stad is tegen kale vulkaanhellingen gebouwd. We treffen het een goede gids en chauffeur te hebben en maken een tour naar de waterreservoirs die na een heftige regenval van zo'n vijf uur weer voor eenderde gevuld zijn. De waterwerken zijn waarschijnlijk al in de Ottomaanse tijd gebouwd (voor 1800). Op de vismarkt zien we de vloot vissers binnenkomen en er is weer volop vis gevangen! In de Arabische wijk is het altijd druk en veel transport van goederen vindt daar nog met kameel en wagen plaats. Op veel openbare gebouwen staat het portret van de president afgebeeld, de vlag van Jemen is rood-wit-zwart.

Diaserie Aden

Al Mukalla in Jemen

Wanneer we de kust naderen zien we grote zandheuvels, het einde van de woestijn. Dichterbij gekomen kunnen we ook kleine witte gebouwtjes onderscheiden, het begin van Al Mukalla, een middelgrote stad halverwege de zuidkust van Yemen. In de kleine haven worden de Amerikaanse boot 'Bingo' en wij naar de eens gele Quarantaine boei geleid waar een tussenpersoon ons opwacht om de formaliteiten met de douane en immigratie te regelen. Tegen inlevering van ons paspoort krijgen we een 'walpas' om de stad te bezoeken, bij terugkomst weer in te ruilen voor ons paspoort.

Het is een korte taxirit naar de stad Mukalla en daar valt direct op dat de vrouwen geheel in het zwart gekleed gaan: een ruime burca, handschoenen en nog extra lapjes rond het gezicht zodat alleen de ogen zichtbaar zijn. De mannen dragen voor het merendeel een mooi geweven sarong met daarop een licht gekleurd overhemd, we zien ook diverse tulbanden. Foto's van mensen maken is 'not done', dus we beperken ons tot het vastleggen van wat indrukken vanuit de taxi en al wandelend over de boulevard. In de supermarkt is een ruime sortering levensmiddelen en buiten staat een kraam met groenten en fruit. Voor de markt zijn we helaas te laat.

In de haven ligt een grote verscheidenheid aan schepen en bootjes en met name 's morgens is het er een drukke bedoening. We zien dat er in de havenmond een patrouilleboot met mitrailleur heen en weer vaart en de diverse boten controleert voordat ze naar binnen kunnen. Maar het water is niet erg schoon in de haven, het stinkt er en van de vogels hebben we ook meer last dan gemak. Onze volgende ankerplaats wordt een baai verderop langs de kust is een prachtig stukje woestijn waar een kudde geiten door een aantal vrouwen voortgeleid wordt en we later wat mannen over het strand zien wandelen. Dit blijken bedoeinen te zijn.

Diaserie Mukalla

Indische Oceaan

10 Februari verlaten we de Malediven en koersen voorlopig af op de haven van Solalah in Oman. Er staat windkracht 4-5 uit het noordoosten, maar de zee is erg onrustig waardoor het aan boord oncomfortabel is. 's Nachts is er veel bewolking waar helaas geen regen uit valt, de boot kan wel een spoelbeurt gebruiken. We maken we goede voortgang. De Indische Oceaan is groot en leeg, af en toe passeert ons een vrachtschip op ruime afstand. Dan is er ineens een groep van wel 30 dolfijntjes naast de boot. Het is dollen en springen om bij de boeg te blijven, leuk gezicht altijd. Bijna iedere avond is er een prachtige zonsondergang gevolgd door een donkere nacht.

Na ruim een week worden we in het begin van de avond opgeroepen door een marineschip waar we onze bestemming aan doorgeven. We zijn het gebied genaderd waar de piraten hun werkterrein hebben. Als we iets verdachts zouden zien, worden we verzocht dit aan de vloot van gezamenlijke marineschepen te melden. Het blijft echter rustig om ons heen en ook de wind wordt minder zodat we de motor starten.

Eenmaal onder de kust van Oman besluiten we vanwege de drukte in de haven van Salalah door te varen naar Yemen. Zowel overdag als 's nachts horen we nu regelmatig de communicatie tussen de grote vaart en de marineschepen en -vliegtuigen. Zodra een kapitein een verdacht bootje of een vermoeden van een piraten moederschip heeft, meldt hij dat en vervolgens gaat de marine nader onderzoek doen. Ook horen we diverse keren dat er een poging tot aan boord klimmen wordt gedaan en ook dan is er volop communicatie en actie. Tot op heden zijn alle pogingen tot kaping mislukt. De verdachte 'skifs' worden meestal gesignaleerd in de vaarroutes voor de grote vaart z'n 80 mijl (140 km) ten zuiden van ons. Langs de kust treffen we enkel wat vissers aan en wat kleine vrachtscheepjes. Diaserie Indische Oceaan

Uligan eiland in de Malediven

In het meest noordelijke atol van de Malediven vind je het eiland Uligan en daar liggen we voor anker. 1 Februari 's morgens rond 09.00 uur komt een motorboot met zes 'officials' langszij en als iedereen aan boord van 'Alexandra' is, worden in een sessie zowel douane (voor de boot), immigratie (voor de bemanning) en quarantaine (geen zieken of huisdieren) afgehandeld. Gevraagd worden de scheepspapieren en bemanningslijsten in 4- tot 6-voud, liefst alles voorzien van een Alexandra-stempel en een handtekening. Maar iedereen is zeer behulpzaam en met een half uurtje zijn we officieel welkom in de Republiek van de Malediven.

Direct naast de boot begint het rif en het is prachtig snorkelen met goed koraal en veel vissen die helemaal niet schuw zijn. 's Morgens vroeg zwemt er een manta ray op het rif en als we met snorkels en finnen snel het water in springen, zien we hem wel 3-4 keer voorbij zwemmen, een majestueus en sierlijk gezicht!

Uligan zelf is een wat saai aandoend dorp met overal zandwegen en hoge muren rond de tuinen. Er zijn geen auto's maar er rijden heel wat glimmende brommertjes rond. Er is een kleine haven met havenhoofd in aanbouw en we kunnen met de dinghy aanleggen aan de inmiddels gereed zijnde kade. Langs een van de zandwegen is 'het kantoor' gevestigd en hier kunnen we alles vragen en regelen. Tegenover het kantoor staat een plastic tuintafel met stoelen en daar kunnen we gratis internetten en/of vertrekformulieren invullen, een ontmoetingsplaats voor de yachties en de jongens van het eiland die voor nieuwe diesel aan boord de diverse jachten zorgen. De Malediven zijn islamitisch en de vrouwen lopen er gesluierd rond, ook de meisjes die we de school zien verlaten lopen er goed ingepakt in witte broeken, witte rokken, witte blouses en witte sluiers bij.

In de loop van de week maken we een tochtje met de locale motorboot naar twee andere eilanden in de atol en bezoeken daar o.a. een school en de locale botenbouwers, we hebben een lunch in een klein restaurant. Op een van de mooie stranden van Uligan hebben we een 'potluck' maaltijd: de jongens zorgen voor vis, kip en bief op de roosters boven het houtvuur en de yachties maken een gerecht uit eigen land (pasta, salades, pannekoeken en chocolate cookies).

Diaserie Maldives

Golf van Bengalen

Het traject van Thailand via Sri Lanka naar de Malediven (ten zw van India) is 1550 nm (nautical miles), ca. 3000 km en is onze eerste kennismaking met de Indische Oceaan. In Thailand hebben we twee dagen op de Nicobar eilanden doorgebracht, een zeer commercieel gebeuren waar zeker 50 live-a-boards en andere duikboten dagelijks langs de diverse duikplekken trekken, geen aantrekkelijk gebeuren hoewel het water helder en het koraal redelijk zijn en er volop tropische vissen zwemmen. Om 's nachts in een beschutte baai aan een boeitje te mogen liggen, moet een belachelijk hoog bedrag betaald worden. Snel wegwezen dus!

Westwaarts hebben we aanvankelijk weinig wind, maar met wat extra zeilen bij is er een vaartje van 4 nm uit te halen en kan de motor uit. 's Nachts hebben we regelmatig 'squalls', korte buien met veel wind en regen, ze duren ongeveer een half uur, en dan gaat alles weer terug naar normaal. Bij nadering van Sri Lanka neemt de wind toe en moeten er uiteindelijk twee riffen in het grootzeil gelegd worden en de fok ook de helft kleiner. Het wordt een lang etmaal met ook veel grote scheepvaart om ons heen. Ons AIS systeem komt nu goed van pas, daarop kunnen we zien welke schepen bij ons in de buurt zijn, hoe hard ze varen en op welke afstand en binnen hoeveel tijd ze ons gaan passeren. Als dat te dichtbij is, moeten we zelf onze koers aanpassen, want de grote scheepvaart wijkt niet uit en het is de vraag of zij ons kleine jacht gezien hebben op hun radar. Ook een oproep via de marifoon leidt meestal niet tot een reactie van het aangeroepen schip.

Voorbij Sri Langka varen we een paar uurtjes in de luwte van het eiland, maar dan blaast de wind opnieuw vanaf de andere kant, door de engte tussen Sri Lanka en India. De zee wordt ruw en onrustig, we varen nu 70-80 graden aan de wind (20-24 knots) en het wordt een onaangename tocht. Gelukkig hebben we 's nachts het licht van de maan en na 24 uur wordt de wind minder en kunnen we weer wat relaxen. De riffen in het zeil kunnen er na een paar uurtjes ook weer uit en in de late avond van 31 januari varen we op de motor de meest noordelijke lagune van de Malediven binnen en ankeren voor het eiland Uligamu, waar ook zo'n 20 andere jachten geankerd liggen, blijkt de volgende ochtend.

Phuket Thailand

Phuket is het schiereiland in het zuidwesten van Thailand en sinds de jaren '70 is dit gebied aangewezen als vakantie-eiland voor toeristen. Chalong ligt ten zuiden van de stad Phuket en dit is voor cruisers de plek om douane-zaken te regelen. Ook is hier gemakkelijk een auto of motorfiets te huren om het binnenland te verkennen. Intrigerend is de 'grote Buddha' die vanaf de heuvel over het water uitkijkt. Het blijkt een uitgebreid complex in aanbouw te zijn. Vanwege het aanbrengen van de ogen (echte edelstenen waarvoor een aantal jaar donaties zijn verzameld) staat het hoofd van de Buddha in de steigers. Ook een trappenhuis en galerij staan nog op stapel. De 'Wat Chalong' is een tempelcomplex met een zestal gebouwen in een parkachtige omgeving. Iedere tempel is aan een andere Buddha, monnik of heilige gewijd en de gebouwen zijn rijk ingericht met gouden beelden, grote schilderijen, beeldhouwwerk en vazen met bloemen. Buiten staan rekken met de mogelijkheid om kaarsen of wierook te branden. Op verschillende plaatsen lopen Buddhistische monniken rond in een oranje gewaad.

Phuket heeft ook een eigen pretpark, een soort Disneyland geheel in Thaise sfeer: FantaSea. Aan het begin van de avond maken we een korte ronde over het terrein dat fantastisch versierd en verlicht is en waar we o.a. twee echte witte tijgers zien in hun luxe 'appartement'. Er wordt een internationaal buffet aangeboden in een vorstelijke en grandioos ingerichte banquetzaal en daarna zien we in het grootse theater van het 'Paleis van de Olifanten' een turbulente en spetterende show met fraaie kostuums, licht- en geluidseffecten, acrobatiek, een stukje Thaise geschiedenis en heel veel olifanten.

Aan de westkust liggen een tiental baaien met witte stranden en daarboven torenen de hotels en appartementencomplexen. Op de stranden staan geen palmbomen die voor de nodige schaduw zorgen, dus bieden honderden parasols naast iedere twee strandstoelen een kleurig gezicht vanaf het water. 's Avonds schuivel je met de stroom toeristen mee langs de honderden winkeltjes en restaurantjes. De meeste restaurants hebben de mogelijk binnen of buiten op het terras te eten en gelukkig is overal de muziek op een aangenaam volumeniveau. Dat verandert als je de 'girlie-bars' bezoekt: hier wordt modernere muziek gedraaid en zie je overal meisjes met korte rokjes en hoge hakken op de tapkasten 'dansen'. Je neemt plaats aan een bar en bestelt je drankje. De helft van de bezoekers zijn gewoon nieuwsgierig hoe het er in de Thaise 'nachtclubs' aan toegaat en voor de andere helft zijn het jonge kerels en mannen die later op de avond een afspraakje kunnen maken. Op het strand kopen we met een aantal andere 'yachties' een grote papieren lampion die door de hitte van een brandende pit langzaam met onze wensen voor het nieuwe jaar omhoog gaat.

Diaserie Thailand

Kerstmis in Sunset Valley

Op de avond voor Kerst zijn we uitgenodigd op het landgoed 'Sunset Valley' waar twee Nederlandse zeilers een fraai en sfeervol resort hebben opgezet. Ook vanaf de veranda van hun eigen ruime houten bungalow is er uitzicht op de paddies, de rijstvelden waarover aan het eind van de dag de zon diep rood ondergaat. Het is een feestje met zowel Nederlandse zeilers als inmiddels op Langkawi gevestigde (ex-)Nederlanders.

Het wordt ook een muzikale avond met een aantal kerstliederen en vervolgens zingen we van iedere provincie minstens een bekende deun. De begeleiding blijkt talentvol en ruim vertegenwoordigd: Ria op het keyboard, Carla met de accordeon en At en Andre op diverse mondharmonica's. De meeste melodieen zijn bekend, de teksten zijn niet altijd paraat. Ook gaan de voetjes van de vloer. Er is bier en wijn en lekkere hapjes en sushi's om mee te beginnen, gevolgd door kippensoep, diverse salades en vers gebakken stokbrood. Toe een tropische fruitcompote en zelf gebakken cake, we kijken terug op een gezellige en oerhollandse avond. Hartelijk dank Ria en Andre!

Zie ook www.sunsetvalleyholidayhouses.com.

Diaserie SunsetValley

Langkawi

Het noordelijkste eiland langs de kust van Maleisie is een echt zeilersparadijs! De baaien zijn prachtig om doorheen te varen en bieden volop goede ankerplekken met her en der kleine strandjes om met andere zeilers een glaasje te drinken en de zon te zien ondergaan. Ook op Langkawi worden we tijdens een bustour met muziek en dans verwelkomd, proeven locale hapjes en gerechten en leren de legende van prinses Mahsuri (10e eeuw).

In Telaga Harbour liggen we opnieuw leuk voor anker en maken we een tochtje naar het zeer professionele kabelbaancomplex met behalve de kabelbaan zelf twee grote ronde platforms en een meterslange hangbrug met spectaculaire vergezichten, een prachtige ervaring! Overal in de omgeving gezellige restaurantjes met terrassen op het strand of aan de haven waar zowel locaal als westerse voedsel (pizza, steakjes) wordt bereid. Een mooie gelegenheid kennis te maken met nieuwe (o.a. Nederlandse) zeilers en afscheid te nemen van onze vrienden uit de Rally.

Kuah is de hoofdstad van Langkawi en hier vinden we volop winkels en supermarktjes om onze vooraad aan proviand en scheepsbenodigdheden aan te vullen. Tabak en alcohol worden hier belastingvrij verkocht, dus ook voor onze komende tocht door islamistische landen waar geen blikje bier te koop is, moeten we even vooruit denken. In het Suez kanaal kunnen we nog autoriteiten aan boord verwachten die we naast de wettelijke tarieven, met sigaretten tevreden moeten stellen, dus hier inkopen dan maar. De zee-arend met witte kop en bruine vleugels, waarvan we dagelijks diverse exemplaren boven het water zien jagen naar vis, is het symbool van Langkawi en op 'Eagle square' in Kuah staat een meer dan levensgroot standbeeld op de uitkijk over de baai.

Diaserie Langkawi